Offerte aanvragen

In vrijwillige corona-taine

UP CLOSE AND PERSONAL

In corona-taine

 

2019-nCoV. COVID-19. In de volksmond: het coronavirus. Het maakt niet uit welke naam we er aan geven, want we blijven er voorlopig toch wel over praten. Ik doe gezellig mee, aangezien ik twee weken in vrijwillige (!) thuisquarantaine zit. Ik heb geen corona en vertoon geen symptomen, maar ben recentelijk wel op vakantie geweest. Waar er voor mijn vakantie nog weinig aan de hand was, stond het stoplicht middenin de week opeens op “code oranje”.

We moesten volgens het advies van het RIVM “goed nadenken” of we wilden blijven. Nee bedankt jongens, daar hebben we wat aan. We zijn dus gebleven. Terwijl we iedere hoestende en proestende baby, dreumes, peuter, kleuter, tiener, volwassene en bejaarde boos aankeken. Dat wel.

Eenmaal thuis heb ik me meteen 'geïsoleerd'. Om alle risico te vermijden. Niet voor mezelf, maar voor anderen die wel in een risicogroep vallen. Daarom werk ik dus vanuit huis. Tot grote opluchting van een niet nader te noemen collega. Deze collega moest namelijk mijn spullen langsbrengen. Hij gooide ze nog net niet naar binnen om daarna heel hard weg te rennen. Behalve dat hij dat dus wel deed.

Heel sociaal gewenst voel ik me dus niet echt, maar ik moet zeggen dat het thuiswerken me best bevalt. Ik heb namelijk eindelijk een excuus voor mijn luiheid. Ik laat mijn boodschappen bezorgen en ben ’s ochtends in een paar passen op mijn “werk”. Ik draag alleen make-up tijdens een videogesprek en werp verliefde blikken richting mijn joggingbroek. Ik ben allesbehalve sportief, maar wat. een. comfort. zeg.

Én … ik heb een eigen “kantoor”! Ik ervaar voor heel even niet de ongemakken van onze kantoortuin/jungle/plek waar iedereen standaard teveel lawaai maakt. Heerlijk, die rust. Daarnaast zit mijn vriend ook thuis. Met betaald verlof wel te verstaan, want verschil moet er zijn. Blijkbaar. Samen doen we wij-hebben-nog-geen-corona-dansjes en bekijken we iedere dag heel romantisch de cijfers op de thermometer.

Nu denk je misschien: die komt nooit meer terug op kantoor. Nou, die onrealistische droom heb ik na dag 1 al laten varen. Want als ik even heel eerlijk ben, vind ik die thuisquarantaine niet super. Ik heb namelijk ook genoeg tijd voor de paniek. Voor de “waarom ben ik op vakantie gegaan?” en de “heb ik het nou warm of krijg ik koorts?” En voor het lezen van de continue pushberichten van de NOS. Man, die kunnen er wat van. Soms slaan we er voor mijn gevoel een beetje in door.

Daarnaast mis ik mijn collega’s en de gezelligheid op kantoor. Ik mis het mee naar het rookhok buiten lopen, terwijl ik niet rook. Ik mis het om een dartpijltje te gooien en die hopeloos ver van het bord in de muur te zien verdwijnen. Ik mis het om een gesprekje aan te kunnen knopen met iemand anders dan mijzelf.

Maar vooral mis ik … de telefoon. Die staat op kantoor op mijn bureau. Lekker dichtbij. Bij mij thuis niet. De telefoon kan namelijk alleen aangesloten worden op een modem. En laat die van ons nou in de woonkamer staan. Dus op het moment dat er iemand belt, moet ik als een bezetene naar de woonkamer sprinten. Voor iemand die niet sportief is, is dat dus echt niet fijn. Geloof mij maar.

Mijn conclusie: thuiswerken is prima, thuisquarantaine niet. Ik werk graag thuis, maar dan alleen wanneer ik daar zelf voor heb gekozen. Nog één week te gaan. Wish me luck.

author

Over de Auteur

Kim is na haar opleiding Geschiedenis op wonderbaarlijke wijze in de wereld van online marketing beland. Hier kan ze zich bezighouden met dat wat ze het liefste doet: onwijs goede teksten schrijven. Op VrijdagAvond vind je haar achter de buis geplakt of aan de tekentafel, waar ze onder andere portretten schildert.